شب‌هاي تهران ِ سي چهل سال پيش، راننده‌اي به نام هاشم كه بي‌شکیب ايستگاه‌هاي رادیوی سواریش را جا به جا مي‌كند و روي اموج گويي موجي را می‌‌طلبد، در تلاطم امواج سازي، زني را مي‌بيند ناشناس. سوارش مي‌كند بي كه چهره‌اش را ببينيم. زنِ بي‌چهره طفلي را در سواري هاشم جا مي‌گذارد و ناپديد مي‌شود. او به جست‌وجوي زن ـ مادر در تاريكي شب بر مي‌آيد و در خرابه‌اي با پيرزني روبه رو مي‌شود كه حضور آن زن ـ مادر را در آن خرابه انكار مي‌كند. پيرزن با پيش زمينه سياه (در تصوير قاب كوچك و نسخه‌ي خانگي‌ام كه اين طور بود) با هاشم حرف مي‌زند. اندازه نما، نور و كلام به گونه‌اي است كه گويا با كل آن فضا ـ خرابه بيگانه است، انگار در آن خرابه حضور ندارد. در يكي دونما البته او را با هاشم مي‌بينيم كه كمكي به هضم حضور بی حضور او درآن‌جا نمي‌كند. مشكل خشت و آينه به گمان من از همين‌جا آغاز می‌شود.