صنعت سینمای امروز، مانند خود فیلم‌ها، پشت‌صحنه‌ها و پیش‌پرده‌هایی دارد و بازیگردانانی قدرتمند، استراتژیست و صحنه‌آرا. سینماتوگرافی که به عنوان یک صنعت نویافته در آخرین دهه‌ی قرن نوزدهم متولد شد و نخستین فعالان آن، صنعت‌گران و مخترعین و تکنسین‌ها بودند، آرام آرام در قرن بیستم در قالب یک هنر نوپدید و با نقش‌آفرینی نخبگان و مولفین شکل گرفت و حالا در قرن بیست‌و‌یکم و به لطف کمپانی‌های خلاق و عظیم به یک سرگرمی پُر رونق بدل شده است. اما چه آن‌ها که سینما را صنعت می‌دانند، چه کسانی که وجهه‌ی هنری‌اش را پررنگ‌تر می‌بینند و چه آن دسته که سرگرمی‌اش می‌خوانند، همه متفق‌القول هستند که سینما رسانه است، آن هم موثرترین، جهان‌شمول‌ترین و جذاب‌ترین رسانه‌ای که تاکنون تجربه شده است. خیلی‌ها تصور می‌کردند با تولد نسل‌های جدید وب و ظهور رسانه‌های اجتماعی و شبکه‌های مجازی، نقش و اثر سینما کاهش یابد، اما هنر هفتم اتفاقا سوار بر موج این رسانه‌ای جدید و با استفاده از ظرفیت بی‌بدیل آن، همچنان بر قله‌ی اوج اینترتینمنت و مدیا ایستاده است. در این بین اما، ایالات متحده به عنوان مهم‌ترین مرکز فیلم‌سازی جهان، عنان و اختیار صنعت سینما و البته رسانه و سرگرمی را در دست گرفته و تقریبا هیچ رقیبی ندارد. امروزه این هالیوود است که تصمیم می‌گیرد چه کسی، چه وقتی، چه چیزی را ببیند. همین بس که هم‌اکنون فیلم‌های آمریکایی در بیش از 150 کشور به نمایش در می‌آیند و بیش از 80 درصد محصولات پرفروش جهان، هالیوودی هستند.