زن منتظر بود تا مثل همه‌ی مردهای آداب‌دان و کاربلد، لیوانش را پُر کند و فهمید طرفش، این‌کاره نیست! نگاهش به بیژامه‌ی مرد افتاد. آبیِ آسمانی با تکرار تصویری از مینیون‌های زرد!

– ببخشینا اینجوری با این وضع!!

– هیشکی چهارِ صبح با کت و شلوار از تخت پا نمیشه هانی!!

مرد حس کرد لحن زن، از یک بورژوای متشخّص شمال‌شهری به یک پرولتاریای فتنه‌انگیز منحرف تبدیل شد.

– بعدشم تو کارِ ما لباس مُشتریا اصن مهم نیس!! اتفاقن هرچی واتَر بهتر!!

مرد مطمئن شد آنی که آن‌ور میز نشسته، این‌کاره است!

-آتیش داری؟!